Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
सहस्राध्मातघण्टाय घण्टामालाप्रियाय च । प्राणघण्टाय गन्धाय नम: कलकलाय च
sahasrādhmātaghaṇṭāya ghaṇṭāmālāpriyāya ca | prāṇaghaṇṭāya gandhāya namaḥ kalakalāya ca ||
Wika ni Bhīṣma: Pagpupugay sa Kanya na ang kampana’y umuugong na wari’y hinipan nang sanlibong ulit; sa Kanya na kinalulugdan ang mga kuwintas ng kampana; sa Kanya na siyang “kampana ng buhay,” ang mahalagang alingawngaw sa loob; sa Mabangong Presensya; at pagpupugay sa Kanya na ang tunog ay banayad na alon-alon, ang “kalakala.”
भीष्म उवाच
The verse teaches devotional recollection through auspicious attributes—especially sacred sound (bells, tinkling resonance) and fragrance—suggesting that steady attention to such divine markers refines the mind and supports dharmic clarity.
In Śānti Parva’s instruction-oriented setting, Bhīṣma speaks in a hymn-like mode, offering a sequence of salutations that praise the divine through evocative epithets centered on bell-sound and fragrance.