Shloka 188
Adhyāya 284: Tapas as a Corrective to Household Attachment
Parāśara’s Instruction
अपूर्व सर्वतोभद्रं सर्वतोमुखमव्ययम् | अब्दैर्दशाहसंयुक्तं गूढमप्राज्ञनिन्दितम्
apūrvaṁ sarvatobhadraṁ sarvatomukham avyayam | abdair daśāha-saṁyuktaṁ gūḍham aprājña-ninditam ||
Wika ni Bhīṣma: “Noong unang panahon ay inihayag ko ang isang banal na pagtalima na tinatawag na Panatang Pāśupata—isang bagay na di pa nagkakaroon ng katulad. Sa paraan ng pagsasagawa at sa bunga ng pagkatamo, sa lahat ng kalagayan, ito’y lubos na mapagpala; ito’y ‘nakaharap sa lahat ng dako,’ angkop sa lahat ng uri at yugto ng buhay, at yamang ito’y disiplina tungo sa kalayaan, ito’y di-nagwawakas. Natatamo ito sa matagal na pagpapatuloy ng mga gawaing may bisa at sa paglinang ng sampung disiplina ng pagpipigil at pagtalima. Ito’y malalim at lihim sa diwa; ang mangmang ay nanlilibak dito.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
A genuinely liberating religious discipline may be universally applicable and deeply beneficial, yet remain subtle and easily misunderstood; therefore it is often criticized by the undiscerning. True practice requires sustained merit and disciplined ethical-spiritual training (the ‘tenfold’ restraints/observances).
In Bhīṣma’s instruction during the Śānti Parva, he describes an ancient, profound observance—the Pāśupata vow—praising its universal suitability and imperishable spiritual value, while noting that ignorant people tend to disparage what they do not understand.