Shloka 64
अध्याय २८१ — दानधर्मः, न्यायागतधनम्, ऋणत्रय-परिशोधनं च
Dāna ethics, lawful wealth, and settling obligations
ये तु शक्रकथां दिव्यामिमां पर्वसु पर्वसु । विप्रमध्ये वदिष्यन्ति न ते प्राप्स्न्ति किल्बिषम्,जो प्रत्येक पर्वके दिन ब्राह्मणोंकी सभामें इस दिव्य कथाका प्रवचन करेंगे, उन्हें किसी प्रकारका पाप नहीं प्राप्त होगा
ye tu śakrakathāṃ divyām imāṃ parvasu parvasu | vipramadhye vadiṣyanti na te prāpsyanti kilbiṣam ||
Sinabi ni Bhishma: “Yaong mga, sa bawat pagdiriwang, ay magbabanggit ng banal na salaysay na ito tungkol kay Shakra (Indra) sa gitna ng mga pantas na Brahmana—hindi sila magkakamit ng kasalanan.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Reciting a sacred, dharma-aligned narrative (here, the divine account of Śakra/Indra) in a proper setting—among learned brāhmaṇas and on auspicious occasions—is presented as a purifying act that prevents the accrual of moral demerit (kilbiṣa).
Bhīṣma concludes or endorses the religious efficacy of a particular ‘Śakra-kathā’, stating that those who regularly expound it at parvan occasions in an assembly of brāhmaṇas are protected from sin.