Shloka 51
Aśmagīta: Janaka’s Inquiry on Loss, Kāla, and the Limits of Control (अश्मगीता)
देहो वा जीवतो<भ्येति जीवो वाभ्येति देहत: । पथि संगममभ्येति दारैरन्यैश्व बन्धुभि:
deho vā jīvato ’bhyeti jīvo vābhyeti dehataḥ | pathi saṅgamam abhyeti dārair anyaiś ca bandhubhiḥ ||
Wika ni Janaka: Magpaniniwala man ang isa na ang katawan ay nagmumula sa buhay na sarili (jīva), o na ang buhay na sarili ay nagmumula sa katawan, sa alinmang paraan, ang pakikipagtagpo sa asawa, mga anak, at iba pang kamag-anak ay tulad lamang ng di-sinasadyang pagkikita ng mga manlalakbay sa daan—panandalian, nakasalalay sa pagkakataon, at hindi dapat kapitan na parang walang hangganang pag-aari.
जनक उवाच
Educational Q&A
Janaka teaches vairāgya (non-attachment): regardless of one’s metaphysical view about whether body precedes consciousness or consciousness precedes body, worldly relationships are temporary encounters, so one should not cling to them as enduring identity or possession.
In the Śānti Parva’s instruction on peace and right living, King Janaka speaks as a philosopher-king, using a road-traveler analogy to reframe household bonds as transient associations, guiding the listener toward equanimity and discernment.