Shloka 4
Viṣṇor Māhātmya and Indriya-saṃyama (विष्णोर्माहात्म्यं तथा इन्द्रियसंयमः)
श्यामाकमशनं तत्र सूर्यपर्णी सुवर्चला । तिक्तं च विरसं शाकं तपसा स्वादुतां गतम्
nārada uvāca | śyāmākam aśanaṃ tatra sūryaparṇī suvarcalā | tiktaṃ ca virasaṃ śākaṃ tapasā svādatāṃ gatam ||
Wika ni Narada: Doon, ang pagkain niya ay pawang butil na śyāmāka lamang. Para sa lutuing parang munggo o lentil ay may sūryaparṇī, at para sa gulay ay may suvarcalā—kasama ng iba pang mapapait at walang-lasang mga damo. Ngunit sa lakas ng kanyang tapas (pagpapakasakit at pagninilay), ang lahat ng payak at di-masarap na ito ay naging kaaya-aya at tila matamis para sa kanya.
नारद उवाच
Educational Q&A
Austerity and inner discipline transform one’s experience: even meager, bitter, tasteless food becomes satisfying when the mind is purified by tapas and contentment.
Nārada describes the sparse provisions available where the brāhmaṇa lives—coarse grain and wild herbs—then notes that the brāhmaṇa’s tapas makes these ordinarily unpalatable foods seem sweet and enjoyable.