Adhyāya 270 — Yudhiṣṭhira’s inquiry on saṃnyāsa; Bhīṣma on calculable time, tamas, and karma
Vṛtra–Uśanā exemplum begins
समागम्य स तेनाथ पूजां चक्रे यथाविधि । ब्राह्मण: कुण्डधारस्य विस्मितश्चवाभवन्नूप
samāgamya sa tenātha pūjāṃ cakre yathāvidhi | brāhmaṇaḥ kuṇḍadhārasya vismitaś cābhavannṛpa bharatanandana ||
Wika ni Bhishma: Pagkakita niya roon, ang Brahmana ay nagsagawa ng nararapat na pagsamba kay Kuṇḍadhāra ayon sa itinakdang mga ritwal. O hari, ligaya ng angkan ng Bharata! Nang masilayan si Kuṇḍadhāra, napuno ang Brahmana ng matinding pagkamangha—isang paggalang na may panginginig na isinilang sa pagharap sa hayag na bunga ng pag-aayuno at sa kapangyarihan ng mabuting kalooban sa pagitan nilang dalawa.
भीष्म उवाच
The verse highlights dharmic conduct in the presence of spiritual attainment: when one encounters evident tapas and virtue, the proper response is humble reverence and worship according to prescribed norms, recognizing ethical and spiritual excellence rather than reacting with pride or skepticism.
Kuṇḍadhāra grants direct audience/appearance; the Brahmin meets him, performs formal worship as per ritual propriety, and is struck with amazement upon seeing him—signaling the extraordinary nature of the encounter and the perceived potency of ascetic merit.