Shloka 7
Yudhiṣṭhira’s Remorse and Vyāsa’s Teaching on Impermanence (Śoka-nivāraṇa)
प्राडमुखं सीदमानं च रथे पररथारुजम् । घूर्णमानं यथा शैलं तदा मे कश्मलो5भवत्,जो शत्रुदलके रथियोंको पीड़ा देनेमें समर्थ थे, वे पूर्वकी ओर मुँह करके चुपचाप बैठे हुए बाणोंका आघात सह रहे थे और जैसे पर्वत हिल रहा हो, उसी प्रकार झूम रहे थे। उस समय उनकी यह अवस्था देखकर मुझे मूर्छा-सी आ गयी थी
prāḍmukhaṃ sīdamānaṃ ca rathe pararathārujam | ghūrṇamānaṃ yathā śailaṃ tadā me kaśmalo 'bhavat ||
Sinabi ni Yudhiṣṭhira: “Nang makita ko siya sa kanyang karwahe—nakaharap sa silangan, lumulubog sa kawalang-magawa, tinitiis ang bagsak ng mga palaso—na umuugoy na parang bundok na nanginginig, noon ay sinakmal ako ng biglang pagbagsak ng loob at diwa. Sa pagtanaw sa kanya na kayang pahirapan ang mga mandirigmang-karwahe ng kaaway ngunit ngayo’y naging ganyan, nalunod ang aking isip sa hilo, panghihina, at pagkalito.”
युधिछिर उवाच