परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
सर्वमानन्त्यमेवासीदिति नः शाश्वती श्रुति: । तेषामदीनसत्त्वानां दुश्चराचारकर्मणाम्
sarvam ānantyam evāsīd iti naḥ śāśvatī śrutiḥ | teṣām adīna-sattvānāṁ duścarācāra-karmaṇām
“Ipinahahayag ng aming walang hanggang banal na tradisyon: ‘Ang lahat ng ito ay tunay na walang hangganan.’ Ngunit para sa mga hindi nanghihina ang lakas-loob—yaong nagpapatuloy sa mahihigpit na disiplina at mahirap na pamumuhay—ang katotohanang ito’y nalalapitan lamang sa pamamagitan ng masidhing pagsasanay at mga gawaing mabigat ang hinihingi.”
कपिल उवाच
Kapila invokes śruti to assert that reality is fundamentally ‘boundless’ (ānantya). The verse links this metaphysical claim to ethical-spiritual effort: only the steadfast, undiscouraged practitioner can move toward such truth through rigorous discipline and demanding action.
In Śānti Parva’s instructional dialogue, Kapila speaks as a teacher, citing eternal śruti as authority. He contrasts the vastness of ultimate reality with the difficulty of the path, emphasizing the need for unwavering inner strength and austere conduct.