Shloka 10
परिव्राजक-आचारः (Conduct of the Wandering Renunciant) — Mahābhārata, Śānti-parva 269
पुरस्ताद् भावितात्मानो यथावच्चरितव्रता: । चरन्ति धर्म कृच्छेडपि दुर्गे चैवापि संहता:
purastād bhāvitātmāno yathāvac caritavratāḥ | caranti dharmaṃ kṛcchre 'pi durge caivāpi saṃhatāḥ ||
Sinabi ni Kapila: “Noong unang panahon, ang mga taong may mahigpit na disiplina ay unang nililinis ang kanilang kalooban sa pamamagitan ng wastong pagsunod sa mga kinakailangang pagpipigil at tuntunin. Kahit humarap sa hirap o mapilitang dumaan sa mga pook na mahirap at mapanganib, nananatili silang nagkakaisa at patuloy na nagsasagawa ng dharma nang magkakasama. Para sa mga taong yaon na nagsasakatuparan ng dharma bilang isang nagbubuklod na pamayanan, ang mismong pagsasagawa ay nararanasan bilang kaligayahan; hindi sila nagkakasala sa paraang mangangailangan ng pagtubos o pag-alis ng sala (prāyaścitta).”
कपिल उवाच
Educational Q&A
True dharma is sustained by inner purification and disciplined observance of vows; when practiced correctly and collectively, it becomes a source of joy and prevents moral lapses that would otherwise demand expiation.
Kapila contrasts an earlier ideal of practitioners who purified themselves first and then continued dharma even through hardship and dangerous conditions, emphasizing their unity (saṃhati) and the resulting freedom from the need for prāyaścitta.