Shloka 37
नारद–असित (देवल) संवादः — भूतप्रभवाप्यय, इन्द्रिय-गुण-विवेक, क्षेत्रज्ञ-तत्त्व
ऋचो यजूंषि सामानि स्तोभाश्व विधिचोदिता: । यस्मिन्नेतानि सर्वाणि भवन्तीह स वै द्विज:
ṛco yajūṃṣi sāmāni stobhāś ca vidhicoditāḥ | yasminn etāni sarvāṇi bhavantīha sa vai dvijaḥ ||
Wika ni Kapila: “Ang mga taludtod ng Ṛk, ang mga pormulang Yajus, ang mga awit na Sāman, at ang mga stobha ng liturhiya na itinakda ng tuntunin—yaong taong taglay sa sarili ang lahat ng ito nang tunay dito sa daigdig, siya ang karapat-dapat tawaging ‘dvija’ (dalawang ulit na isinilang) sa mundong ito.”
कपिल उवाच
Educational Q&A
The verse defines legitimate ‘dvija’ status not merely by birth-label but by the actual presence of Vedic competence—knowledge and proper ritual-chanting tradition (Ṛk, Yajus, Sāman, and prescribed stobhas). It emphasizes qualification through learning and disciplined practice.
In the Śānti Parva’s instructional discourse, Kapila is teaching a criterion for religious and social-spiritual authority: the person who truly embodies the Vedas and their regulated liturgical application is the one who deserves the title ‘dvija’ in the world.