हन्या इति समादेश: शस्त्रपाणौ सुते स्थिते । विनीते प्रसवत्यर्थे विवासे चात्मकर्मसु,अपने आवश्यक कर्म जप-ध्यान आदिके लिये महर्षि गौतमके बाहर चले जानेपर उनका पुत्र चिरकारी यद्यपि हाथमें हथियार लेकर खड़ा था तथापि माताकी रक्षाके लिये वह विनीतभावसे कुछ सोचता-विचारता रहा। इसीलिये माताको मार डालनेका जो आदेश प्राप्त हुआ था, वह पालित न हो सका
hanyā iti samādeśaḥ śastrapāṇau sute sthite | vinīte prasavatyarthe vivāse cātmakarmasu ||
Wika ni Bhishma: Bagaman ang utos ay, “Patayin siya!”, at ang anak ni Gautama ay nakatayo roon na may sandata sa kamay, hindi siya nagmadaling sumuong sa karahasan. Nang lumabas ang pantas para sa mga kinakailangang gawain gaya ng japa at pagninilay, ang anak—si Chirakārin, na tapat sa kahulugan ng kanyang pangalan—ay nanatiling mapagpigil at mapagnilay, iniisip kung ano ang nararapat sa bagay na iyon. Dahil sa kanyang kababaang-loob at maingat na paghatol, hindi naisakatuparan ang utos na patayin ang kanyang ina, at naligtas ang kanyang buhay.
भीष्म उवाच
Even when a command to punish seems authoritative, one must pause and examine dharma. Chirakārin’s restraint shows that self-control and moral deliberation can avert irreversible harm; obedience is not higher than righteous discernment.
Gautama, leaving for his personal religious duties (such as japa and meditation), has issued an order—‘Kill her.’ His son stands armed but, being disciplined and thoughtful, delays and reflects. Because of this delay and ethical consideration, the mother is not killed.