Adhyāya 262: Śabda-brahman, Para-brahman, and the Ethics of Tyāga
Kapila–Syūmaraśmi Saṃvāda
तथा प्रज्ञानतृप्तस्य नित्यतृप्ति: सुखोदया । जैसे सब प्रकारके रसोंसे तृप्त हुआ मनुष्य किसी भी रसका अभिनन्दन नहीं करता
tathā prajñāna-tṛptasya nitya-tṛptiḥ sukhodayā |
Itinuro ni Chūlādhāra: “Sa taong lubos na nabusog ng karunungan—na ang kalooban ay payapa sa tunay na pag-unawa—sumisibol ang isang palagi at sariling tumatagal na kasiyahan, na nagiging bukal ng di-nauubos na ligaya. Gaya ng taong nakatikim na ng lahat ng lasa at napuno na, hindi na humahabol sa alinmang lasa; gayon din ang nakaaalam, na napuspos ng galak ng pananaw, hindi na naghahanap ng aliw sa iba at nananatili sa kaginhawaang di-nauubos.”
चुलाधार उवाच
True and lasting happiness arises from fulfillment in wisdom (prajñāna). When one is inwardly satisfied by knowledge, craving for external pleasures fades, and a steady, inexhaustible contentment remains.
In the Śānti Parva’s instructional dialogue, Chūlādhāra is explaining an ethical-spiritual principle: the person established in wisdom becomes naturally content, like someone already satiated by all tastes, and therefore no longer seeks validation or pleasure from particular sense-objects.