सर्वेषां यः सुद्वन्नित्यं सर्वेषां च हिते रत: । कर्मणा मनसा वाचा स धर्म वेद जाजले,जाजले! जो सब जीवोंका सुहृद् होता और मन, वाणी तथा क्रियाद्वारा सदा सबके हितमें लगा रहता है, वही वास्तवमें धर्मको जानता है
sarveṣāṃ yaḥ sudvannityaṃ sarveṣāṃ ca hite rataḥ | karmaṇā manasā vācā sa dharma veda jājale jājale ||
Wika ni Tulādhāra: “O Jājali! Ang tunay na nakaaalam ng dharma ay yaong mabuting kaibigan ng lahat ng nilalang at laging nakatuon sa kapakanan ng lahat—sa gawa, sa isip, at sa salita.”
तुलाधार उवाच
Dharma is not merely ritual or status; it is universal benevolence—being a sincere well-wisher of all and actively working for others’ good through one’s actions, thoughts, and words.
In the Tulādhāra–Jājali discourse of Śānti Parva, Tulādhāra instructs the ascetic Jājali, emphasizing that true righteousness is measured by consistent, practical concern for the welfare of all beings.