नद्यां चेह यथा काष्ठमुहामानं यदृच्छया । यदृच्छयैव काछ्लेन सन्धिं गच्छेत केनचित्
nadyāṃ ceha yathā kāṣṭham ūḍhamānaṃ yadṛcchayā | yadṛcchayaiva kāṣṭhena sandhiṃ gacchet kenacit ||
Kung paanong dito, ang isang piraso ng kahoy ay tinatangay ng ilog dahil lamang sa pagkakataon, at sa gayon ding pagkakataon ay sumasayad at napapadikit sa isa pang piraso ng kahoy, gayon din sa daigdig: ang mga pagkikita at pakikisama ay madalas mangyari nang walang sinadyang balak. Kaya ang pantas ay hindi dapat magtayo ng pagmamataas, poot, o pagkakapit sa mga pangyayaring nagkataon lamang, kundi kumilos nang matatag at may pag-unawa sa dharma.
तुलाधार उवाच
Tūlādhāra teaches that many encounters and connections arise by mere chance, like logs meeting in a river; therefore one should not base strong attachment, enmity, or ego on such accidental conjunctions, but remain grounded in dharma and clear judgment.
In Śānti Parva’s dialogue, Tūlādhāra speaks in a didactic tone, using a simple natural simile (logs drifting and meeting) to explain the contingent nature of worldly associations and to guide the listener toward steadiness and non-attachment.