Shloka 13
कपिल–स्यूमरश्मि संवादः
Kapila and Syūmaraśmi on Renunciation, Householder Support, and Epistemic Authority
यथान्धबधिरोन्मत्ता उच्छवासपरमा: सदा । देवैरपिहितद्वारा: सोपमा पश्यतो मम,जैसे अन्धे, बहरे और उन्मत्त (पागल) मनुष्य, जिनके नेत्र, कान आदि द्वार देवताओंने सदाके लिये बंद कर दिये हैं, सदा केवल साँस लेते रहते हैं, मुझ द्रष्टा पुरुषकी भी वैसी ही उपमा है (अर्थात् मैं देखकर भी नहीं देखता, सुनकर भी नहीं सुनता और विषयोंकी ओर मन नहीं ले जाता, केवल साक्षीरूपसे देखता हुआ श्वास-प्रश्चासमात्रकी क्रिया करता रहता हूँ)
yathāndhabadhironmattā ucchvāsaparamāḥ sadā | devair apihitadvārāḥ sopamā paśyato mama ||
Wika ni Tulādhāra: “Gaya ng mga bulag, bingi, at ulol—na ang mga pintuan ng pagdama (mga mata, tainga, at iba pa) ay ipinasara ng mga diyos—na patuloy na may tanging paghinga lamang; gayon din ang aking kalagayan, bagaman ako’y isang nakakakita. Ibig sabihin, kahit nakakakita ay hindi ako ‘nakakakita’, kahit nakaririnig ay hindi ako ‘nakaririnig’, at hindi ko hinahayaang tumakbo ang isip sa mga bagay na pandama; nananatili akong saksi, pinananatili lamang ang payak na kilos ng paglanghap at pagbuga.”
तुलाधार उवाच
Educational Q&A
The verse teaches inner detachment and mastery over the senses: the wise person remains a mere witness (sākṣin), not appropriating sensory experience as ‘I see/I hear,’ and not letting the mind chase objects—living with minimal, necessary activity, symbolized by simple breathing.
Tulādhāra describes his own spiritual state to his interlocutor: although he appears to function normally, he claims to be like one whose sense-gates are closed—engaging the world without inner grasping, maintaining equanimity and non-involvement while continuing basic life-functions.