अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
मृत्योर्ये ते व्याधय श्चाश्रुपाता मनुष्याणां रुज्यते यैः शरीरम् | सर्वेषां वै प्राणिनां प्राणनान्ते तस्माच्छोक॑ मा कृथा बुद्धय बुद्धया
mṛtyor ye te vyādhayaś cāśrupātā manuṣyāṇāṁ rujyate yaiḥ śarīram | sarveṣāṁ vai prāṇināṁ prāṇanānte tasmāc chokaṁ mā kṛthā budhya budhyā ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang mga luhang unang pumatak sa pagdating ng Kamatayan ay naging mga karamdaman—lagnat at iba pa—na siyang nagpapahirap sa katawan ng tao. Lumalapit ang Kamatayan sa bawat nilalang kapag natapos na ang itinakdang hininga ng buhay. Kaya, O hari, huwag kang magluksa para sa iyong anak; unawain mo ito sa malinaw na paghatol ng isip.”
पितामह उवाच
Grief should be restrained through discernment: death is inevitable and comes to all beings only when their allotted lifespan ends; understanding this reduces attachment-driven sorrow.
Bhīṣma instructs and consoles a grieving king, explaining the universality of death and the origin of bodily afflictions, urging him not to mourn his son but to reflect wisely.