Shloka 14
अहिंसा-प्रधान धर्मविचारः
Ahiṃsā as the Superior Dharma: Practical and Scriptural Reasoning
उनके बारंबार कहनेपर वह मानिनी नारी निष्प्राण-सी होकर मौन रह गयी। “हाँ या 'ना' कुछ भी न बोल सकी। तदनन्तर देवताओंके भी देवता और ईश्वरोंके भी ईश्वर लोकनाथ ब्रह्माजी स्वयं ही अपने मनमें बड़े प्रसन्न हुए और मुसकराते हुए समस्त लोकोंकी ओर देखने लगे ।।
nivṛttaroṣe tasmiṃs tu bhagavaty aparājite | sā kanyātha jagāmāsya samīpād iti naḥ śrutam ||
Kahit paulit-ulit siyang kausapin, ang marangal na babae ay tila nawalan ng hininga at nanahimik; hindi niya masabi ang “oo” o “hindi.” Pagkaraan, si Brahmā—Diyos ng mga diyos, Panginoon ng mga panginoon, Tagapangalaga ng mga daigdig—ay kusang nagalak sa kanyang kalooban at, habang nakangiti, minasdan ang lahat ng mga mundo. At nang humupa ang galit ng Mapalad na iyon—si Brahmā, ang Di-Matatalo—ang dalaga, ayon sa aming narinig, ay lumayo mula sa kanyang harapan.
पितामह उवाच
Educational Q&A
The verse highlights the ethical value of mastering anger: when wrath subsides, conflict naturally de-escalates and relationships or encounters can conclude without harm.
After Brahmā’s anger is pacified, the maiden departs from his presence; the narrator frames it as received tradition (“thus we have heard”), signaling a reported episode within Bhīṣma’s discourse.