अध्याय २५६ — श्रद्धा, अहिंसा, स्पर्धा-त्यागः
Tūlādhāra–Jājali: Faith, Non-harm, and Renunciation of Rivalry
अविशेषेण चैव त्वं प्रजा: संहर कामिनि । मम त्वं हि नियोगेन श्रेय: परमवाप्स्यसि,कामिनि! तुम मेरे आदेशसे सामान्यतः सारी प्रजाका संहार करो। इससे तुम्हें परम कल्याणकी प्राप्ति होगी"
aviśeṣeṇa caiva tvaṃ prajāḥ saṃhara kāmini | mama tvaṃ hi niyogena śreyaḥ param avāpsyasi, kāmini ||
Sinabi ni Nārada: “O minamahal, lipulin mo ang mga nilalang nang walang pagtatangi—isakatuparan ang pangkalahatang pagkalusaw ng sambayanan. Sapagkat sa pagsunod mo sa tuwirang atas ko, makakamtan mo ang pinakamataas na kabutihan.”
नारद उवाच
The verse frames a morally weighty act (the destruction/withdrawal of beings) as being justified by niyoga—acting under an authoritative injunction—while promising śreyas (highest welfare). It highlights the Mahābhārata’s recurring tension between personal moral hesitation and obedience to a higher, purportedly dharmic command.
Nārada addresses a woman (kāmini) and instructs her to bring about a general destruction of the prajāḥ, assuring her that compliance with his commission will lead to supreme benefit. The line functions as a directive speech-act: command + promised outcome.