कामद्रुम-रूपकः तथा शरीर-पुर-रूपकः
The Desire-Tree and the Body-as-City Metaphors
लक्षण तु प्रसादस्य यथा स्वप्ने सुखं स्वपेत् । निवाते वा यथा दीपो दीप्यमानो न कम्पते
lakṣaṇaṁ tu prasādasya yathā svapne sukhaṁ svapet | nivāte vā yathā dīpo dīpyamāno na kampate ||
Wika ni Vyāsa: Ang tanda ng panloob na kaliwanagan (prasāda) ay ito: gaya ng taong natutulog nang masaya sa pagtulog, nalalasap ang ginhawa ng malalim na pahinga; at gaya ng lamparang nagliliyab sa lugar na walang hangin—hindi kumikislap kundi patuloy na nagniningning—gayundin, kapag tunay na nadalisay ang isip, hindi ito nanginginig o naliligalig. Ang di-natitinag na katatagang ito ang palatandaan ng sukdulang kadalisayan sa loob.
व्यास उवाच
The core teaching is that true inner purity and serenity (prasāda) are recognized by steadiness: the mind remains unshaken and non-restless, like a lamp that does not flicker in a windless place, and like the ease experienced in deep, happy sleep.
In the didactic setting of the Śānti Parva, Vyāsa is describing a practical criterion for spiritual and ethical maturity: not external display, but the inward sign of a mind that has become calm, stable, and free from agitation.