कृष्णपक्षे पिबन्त्यन्ये भुउ्जते वा यथागतम् । कोई दाँतोंसे ही ओखलीका काम लेते हैं
kṛṣṇapakṣe pibantyanye bhuñjate vā yathāgatam |
Sinabi ni Vyāsa: May ilan na sa madilim na kalahati ng buwan (kṛṣṇa-pakṣa) ay nabubuhay sa pag-inom lamang; ang iba nama’y kumakain ng anumang dumarating sa kanila ayon sa pagkakataon. Ipinapakita ng talatang ito ang mahigpit na pamumuhay—pagtanggap sa kakaunti o sa pagkaing napapadpad lamang, nang walang paggiit—upang itampok ang pagpipigil, pagtitiis, at pagkakasiya bilang mga disiplina ng asal.
व्यास उवाच
The verse commends disciplined simplicity: sustaining oneself with minimal intake and accepting whatever is obtained without craving, complaint, or selectiveness—an ethical training in self-mastery and contentment.
Vyāsa is describing different ascetic lifestyles and food practices, emphasizing how some live on drink alone at certain times and others eat only what comes unasked, illustrating rigorous restraint within the broader discourse on dharma in Śānti Parva.