Shloka 24
कामबन्धन-निवृत्ति तथा शान्तिलक्षण-उपदेशः | Release from Desire-Bondage and the Marks of Peace
कुम्भधान्यैरुञ्छशिलै: कापोतीं चास्थितास्तथा । यस्मिंश्वैते वसन्त्यहस्तिद् राष्ट्रमभिवर्धते,कुंडेभर अनाजका संग्रह करके अथवा उज्छशिल (अनाजके एक-एक दाने बीनने अथवा उस अनाजकी बाली बीनने) के द्वारा अन्नका संग्रह करके “कापोती-वृत्ति” का आश्रय लेनेवाले पूजनीय ब्राह्मण जिस देशमें निवास करते हैं, उस राष्ट्रकी वृद्धि होती है
kumbhadhānyair uñchaśilaiḥ kāpotīṁ cāsthitās tathā | yasmiṁś caite vasanty ahastid rāṣṭram abhivardhate ||
Wika ni Vyāsa: “Sa alinmang lupain na tinitirhan ng mga kagalang-galang na brāhmaṇa—na nabubuhay sa pag-iimpok ng butil sa mumunting sukat, sa pamumulot (pagtipon ng nagkalat na butil o uhay matapos ang anihan), at sa pagsandig sa ‘kāpoti-vṛtti’ (pamumuhay na tulad ng kalapati)—ang kahariang iyon, na walang pang-aapi, ay patuloy na uunlad. Ang pag-iral ng mga mapagpigil-sa-sarili at hindi pabigat na mga asceta ay nagiging yamang-moral na nagpapalusog sa bayan.”
व्यास उवाच
Educational Q&A
A kingdom prospers when it shelters and honors self-restrained brāhmaṇas who live by harmless, minimal means (gleaning and day-to-day subsistence). Their austerity and non-burdensome presence strengthen the moral order that supports political well-being.
Vyāsa describes a sign of a well-ordered realm: the residence of revered brāhmaṇas practicing uñcha-śila and kāpotī-vṛtti. Their way of life implies a society where virtue is protected and coercion is absent, leading to the state’s growth.