Shloka 33
Yoga-kṛtya (योककृत्य) — Vyāsa on Sense-Restraint, Obstacles, and Brahman-Realization
अपृथग्धर्मिणो मर्त्या ऋक्सामानि यजूंषि च | काम्या इष्टी: पृथग् दृष्टया तपोभिस्तप एव च
apṛthagdharmiṇo martyā ṛk-sāmāni yajūṃṣi ca | kāmyā iṣṭīḥ pṛthag dṛṣṭyā tapobhis tapa eva ca ||
Wika ni Vyāsa: Sa Satya Yuga, ang mga taong nakatatag sa di-dalawang (advaita) pagkaunawa sa dharma ay hindi itinuturing na magkakahiwalay at nagsasariling layunin ang Ṛg, Sāma, at Yajur Veda at ang mga paghahandog na inuudyukan ng pagnanasa. Yamang nakikita nilang iba ang mga iyon sa pag-aayuno at pagsasanay na anyo ng kaalaman, isinasantabi nila ang mga gawaing ritwal at iniuukol ang sarili lamang sa tapasyang kaalaman—na humahantong sa moksha, hindi sa pakinabang na makamundo.
व्यास उवाच
Educational Q&A
The verse contrasts desire-driven ritualism with knowledge-based austerity: those grounded in non-dual dharma recognize that Vedic recitations and result-seeking sacrifices are not the final goal, and they prioritize jñāna-tapas—disciplined insight aimed at liberation.
Vyāsa is describing an idealized Satya Yuga orientation: people devoted to advaita-dharma distinguish between ritual means (Vedic hymns and kāmya sacrifices) and the higher pursuit (knowledge-austerity), and they choose the latter as their primary practice.