Shloka 17
Yoga-kṛtya (योककृत्य) — Vyāsa on Sense-Restraint, Obstacles, and Brahman-Realization
हिंस्राहिंस्रे मृदुक्ूरे धर्माधमावृतानृते । तद्धाविता: प्रपद्यन्ते तस्मात् तत् तस्य रोचते,एक जन्ममें मनुष्य हिंसा-अहिंसा, कोमलता-कठोरता, धर्म-अधर्म और सच-झूठ आदि जिन गुणों या दोषोंको अपनाता है, दूसरे जन्ममें भी उनके संस्कारोंसे प्रभावित होकर उन्हीं गुणोंको वह पसंद करता और वैसे ही कार्योमें लग जाता है
hiṃsrāhiṃsre mṛdukrūre dharmādharmāvṛtānṛte | taddhāvitāḥ prapadyante tasmāt tat tasya rocate ||
Ipinaliwanag ni Vyāsa na ang mga hilig ng tao ay hinuhubog ng paulit-ulit niyang pinipili: karahasan o di-karahasan, kahinahunan o kalupitan, katuwiran o kawalang-katuwiran, katotohanan o kasinungalingan. Dahil sa mga ugaling nakabaon na, muli siyang napapadpad sa kaparehong uri ng mga gawain; kaya ang anumang nilinang ng tao ay nagiging kaaya-aya at likas sa kanya—maging sa susunod na kapanganakan.
व्यास उवाच
Educational Q&A
Repeated choices create deep impressions (saṃskāras) that shape one’s likes, character, and conduct; thus a person naturally gravitates toward the same moral patterns—violence or non-violence, truth or falsehood—even across births.
In Śānti Parva’s instruction on dharma and inner discipline, Vyāsa states a general principle of ethical causality: cultivated dispositions drive future behavior, explaining why people persist in certain virtues or vices.