कालनिर्णयः, युगधर्मवर्णनम्, सृष्टिक्रमश्च
Time-Reckoning, Yuga-Dharma, and the Sequence of Creation
तदद्य विनिवृत्तं मे प्रभुत्वममराधिप । कालसैन्यावगाढस्य सर्व न प्रतिभाति मे
tad adya vinivṛttaṃ me prabhutvam amarādhipa | kālasainyāvagāḍhasya sarvaṃ na pratibhāti me ||
Ngayong araw, nagwakas na ang aking paghahari, O panginoon ng mga walang-kamatayan. Nilamon at binalot ako ng hukbo ng Panahon; kaya’t wala na sa akin ang dating ningning ng aking karangyaan. Inilalagay ng pananalitang ito maging ang kapangyarihang maka-diyos sa ilalim ng batas na moral at metapisikal: ang Panahon (kāla) ay nagpapasuko sa lahat ng kapangyarihang may hangganan, at nananawagan ng pagpapakumbaba at pagbitaw sa pagkakapit sa paghahari.
श॒क्र उवाच
Even the highest sovereignty is not absolute: Time (kāla) overmasters all worldly and heavenly power. The verse teaches humility before cosmic law and encourages non-attachment to status, authority, and splendor.
Śakra (Indra) confesses that his former lordship and radiance no longer manifest because he feels overwhelmed by the force of Time—portrayed as an invading army—signaling a moment of divine vulnerability and recognition of impermanence.