Shloka 14
प्रकीर्णमेष भारं हि यद्वद् धार्येत दस्युभि: । प्रतिलोमां दिशं बुद्ध्वा संसारमबुधास्तथा
prakīrṇam eṣa bhāraṃ hi yadvat dhāryeta dasyubhiḥ | pratilomāṃ diśaṃ buddhvā saṃsāram abudhās tathā ||
Wika ni Bhishma: Gaya ng mga tulisan na pumatay ng isang tupa at tumatakbong pasan ang bigat na iyon sa balikat, lagi silang natatakot na mahuli mula sa bawat panig; ngunit kapag napagtanto nilang salungat sa kanila ang daan at itinapon nila ang pasan mula sa balikat, saka sila nakalalakad nang magaan patungo sa direksiyong ninanais. Gayon din, ang mangmang, habang pasan ang bigat ng mga gawaing makamundo, ay napapaligiran ng takot sa lahat ng dako; ngunit kapag tinalikuran niya iyon, nagiging karapat-dapat siya sa kapayapaan.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Worldly engagement, when clung to as a personal burden, breeds pervasive fear and insecurity; recognizing its adverse consequences and relinquishing attachment to it leads to inner peace (śānti).
Bhishma uses a vivid analogy: robbers flee with a stolen carcass, fearing capture from all sides, until they drop the load and escape safely. He applies this to ordinary people who carry the ‘burden’ of samsaric action and anxiety until they abandon it and attain peace.