Vimokṣa-niścaya: Pañcaśikha’s Analysis of Aggregates, Guṇas, and Tyāga (मोक्षनिर्णयः)
अथवा मन्त्रवद्ब्रूयुरात्मादानाय दुष्कृतम् । स वै हेतुरनादाने शुद्धरर्मानुपालने
athavā mantravad brūyur ātmādānāya duṣkṛtam | sa vai hetur anādāne śuddha-dharmānupālane
O kaya’y ipahayag nila—nang taimtim na wari’y pagbigkas ng banal na pormula—na ang masamang gawa ay dapat “akuin sa sarili” (ipagtapat at panagutan). Sapagkat ang pag-ako ang nagiging sanhi upang hindi na maulit ang pagkakamali at upang mapanatili nang tapat ang dalisay na dharma.
भीष्म उवाच
Owning one’s wrongdoing—openly and solemnly—functions as a moral remedy: it prevents repetition of the fault and supports steady adherence to pure dharma.
Bhīṣma, instructing on dharma in the Śānti Parva, explains a principle of ethical correction: confession/acceptance of misdeeds (spoken with mantra-like seriousness) becomes a cause for restraint and renewed commitment to righteous conduct.