Bṛhaspati’s Counsel on Contentment
Santoṣa), Restraint, and Adroha (Non-injury
एवं कौन्तेय भूतानि तं त॑ धर्म तथा तथा । तदा5>त्मना प्रपश्यन्ति तस्माद् बुद्धयस्व भारत,कुन्तीनन्दन! इस प्रकार सम्पूर्ण जीव उस-उस धर्मका उसी-उसी प्रकारसे जब ठीक- ठीक पालन करते हैं, तब स्वयं आत्मासे परमात्माका साक्षात्कार कर लेते हैं; अतः भरतनन्दन! इस समय तुम अपना कर्तव्य समझो
evaṁ kaunteya bhūtāni taṁ dharmaṁ tathā tathā | tadā ātmanā prapaśyanti tasmād budhyasva bhārata ||
O anak ni Kuntī, kapag ang lahat ng nilalang ay tapat na sumusunod sa dharmang iyon—bawat isa ayon sa paraang angkop sa kanya—sa pamamagitan ng Sarili ay tuwirang namamasdan nila ang Kataas-taasang Sarili. Kaya, O Bhārata, magising ka sa pag-unawa at alamin ang iyong tungkulin ngayon.
देवस्थान उवाच
Rightly performed dharma—appropriate to one’s nature and station—purifies and clarifies inner awareness, culminating in direct realization: through the Ātman one comes to behold the Supreme Reality. Hence the listener is urged to awaken to discernment and embrace duty.
Devsthāna addresses a Kuru prince (invoked as Kaunteya/Bhārata), explaining that disciplined adherence to dharma leads beings to inner realization of the Supreme; the speech turns from doctrine to exhortation, urging the prince to understand and undertake his present obligation.