Bṛhaspati’s Counsel on Contentment
Santoṣa), Restraint, and Adroha (Non-injury
एवं धर्ममनुक्रान्ता: सत्यदानतप:परा: । आनुृशंस्यगुणैर्युक्ता: कामक्रोधविवर्जिता:,इस प्रकार धर्मका अनुसरण करनेवाले, सत्य, दान और तपमें संलग्न रहनेवाले, दया आदि गुणोंसे युक्त, काम-क्रोध आदि दोषोंसे रहित, प्रजापालन-परायण, उत्तम धर्मसेवी तथा गौओं और ब्राह्मणोंकी रक्षाके लिये युद्ध करनेवाले नरेशोंने परम उत्तम गति प्राप्त की है
evaṁ dharmam anukrāntāḥ satya-dāna-tapaḥ-parāḥ | ānṛśaṁsya-guṇair yuktāḥ kāma-krodha-vivarjitāḥ ||
Kaya nga, ang mga haring lumakad sa landas ng dharma—nakatuon sa katotohanan, pagkakawanggawa, at pag-aayuno/pagtitika; may mga birtud gaya ng habag; at malaya sa mga dungis tulad ng pagnanasa at poot—ay nakaabot sa pinakamataas at pinakadakilang kalagayan. Ang kanilang pamamahala ay nakatuon sa pag-iingat sa mga nasasakupan at sa paglilingkod sa matuwid na gawi, at handa silang lumaban upang ipagtanggol ang mga baka at ang mga Brahmin, sapagkat itinuturing nila itong pangunahing tungkulin ng paghahari.
देवस्थान उवाच
The verse teaches that rulers who consistently follow dharma—grounded in truth, generosity, and disciplined austerity—while cultivating compassion and restraining desire and anger, attain the highest spiritual outcome. Ethical self-mastery and benevolent governance are presented as inseparable from true kingship.
Devastāna is describing the qualities and conduct of exemplary kings. He states that such rulers, committed to righteous governance and willing to defend key pillars of social-religious order (notably Brahmins and cows), achieve an excellent final state (gati), highlighting the fruits of rajadharma.