Brahmacarya-Upāya: Jñāna, Śauca, and the Mind’s Role in Desire (शान्ति पर्व, अध्याय २०७)
एवमेष कुरुश्रेष्ठ प्रादुर्भूतो महात्मना । कुरुश्रेष्ठ) इस प्रकार महात्मा श्रीकृष्णने इस लोकको उत्पन्न किया है
evam eṣa kuruśreṣṭha prādurbhūto mahātmanā |
Wika ni Bhīṣma: “Ganyan nga, O pinakamainam sa angkan ng Kuru, ang pagpapakitang-anyo na ito’y sumibol sa pamamagitan ng kapangyarihan ng Dakilang Kaluluwa. Kaya ang paglitaw ng daigdig ay dapat maunawaang nakaugat sa isang kataas-taasang pinagmumulan na may layon, at hindi bunga ng pagkakataon.”
भीष्म उवाच
The verse frames the world or a described phenomenon as a deliberate manifestation arising through a ‘mahātman’—a great or supreme agent—supporting an ethical-theological view that reality has an ordered source and is to be approached with reverence and responsibility.
In Śānti Parva’s instruction to the Kuru king, Bhīṣma continues a doctrinal explanation and addresses the listener as ‘Kuruśreṣṭha,’ concluding a point by stating that ‘this’ has manifested through the Great-Souled One.