Brahmacarya-Upāya: Jñāna, Śauca, and the Mind’s Role in Desire (शान्ति पर्व, अध्याय २०७)
आदित्यानदितिर्ऊज्ञेि देवश्रेष्ठानू महाबलान् | तेषां विष्णुर्वामनो5भूद् गोविन्दश्वा भवत् प्रभु:
ādityān aditir ūje devāśreṣṭhān mahābalān | teṣāṃ viṣṇur vāmano 'bhūd govindaś ca bhavat prabhuḥ ||
Wika ni Bhīṣma: Si Aditi, sa pamamagitan ng kaniyang banal na kapangyarihan, ay nagsilang ng makapangyarihang mga Āditya—ang pinakadakila sa mga diyos. Sa mga Āditya ring iyon, ang Panginoong Viṣṇu na sumasaklaw sa lahat ay nagpakita sa anyong Vāmana; siya si Govinda, ang naghaharing Panginoon.
भीष्म उवाच
The supreme Lord may manifest in a seemingly small or humble form (Vāmana) while remaining all-pervading and sovereign (Govinda/Prabhu). Ethical strength lies in righteous purpose and divine order, not merely external magnitude.
Bhīṣma describes Aditi giving birth to the powerful Ādityas and notes that among them Viṣṇu manifested as Vāmana, identifying him as Govinda, the Lord—linking the Āditya lineage with the Vāmana avatāra tradition.