Doṣa-Parīkṣā and Guṇa-Viveka
Examination of Faults and Discernment of the Guṇas
धर्मादुत्कृष्यते श्रेयस्तथाश्रेयोडप्यधर्मत: । रागवान् प्रकृतिं होति विरक्तो ज्ञानवान् भवेत्
dharmād utkr̥ṣyate śreyas tathāśreyo 'py adharmataḥ | rāgavān prakr̥tiṁ hoti virakto jñānavān bhavet ||
Wika ni Bhishma: Mula sa dharma, itinataas ang tunay na kabutihan; mula sa adharma, maging ang kaginhawahan ay nagiging kapahamakan. Ang taong pinaghaharian ng pagnanasa at pagkakapit ay muling nahuhulog sa kapangyarihan ng kalikasan at mga udyok nito; ngunit ang taong walang pagkakapit ay nagkakamit ng tunay na kaalaman at sa gayon ay lumalapit sa paglaya.
भीष्म उवाच
Dharma increases śreyas (the higher good), while adharma produces aśreyas (harm). Attachment (rāga) binds one to prakṛti and its compulsions; detachment (virāga) supports true knowledge (jñāna), which leads toward freedom.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on right conduct and inner discipline after the war. Here he contrasts the outcomes of dharma versus adharma and links ethical life with the psychological-spiritual shift from attachment to knowledge and liberation.