Shloka 9
Yoga, Nārāyaṇa as Supreme Principle, and the Emanation of Categories
Sāṅkhya-Yoga Outline
रूपवन्तमरूपत्वादुदयास्तमने बुधा: । धिया समनुपश्यन्ति तद्गता: सवितुर्गतिम्
rūpavantam arūpatvād udayāstamane budhāḥ | dhiyā samanupaśyanti tadgatāḥ savitur gatim ||
Wika ni Bhishma: Kung paanong ang marurunong, sa pamamagitan ng pangangatwiran, nauunawaan na ang mga bagay na may anyo ay sa katotohanan walang anyo bago sila sumibol at matapos silang maglaho; at kung paanong ang mga pantas ay nahihinuha—mula sa pagsikat at paglubog ng araw—ang di-nakikitang landas ng araw, gayon din ang taong may pag-unawa, gamit ang lampara ng talino, ay nakakamit ang tuwirang pagkakabatid sa Brahman na lampas sa mga pandama, at nagnanais na tunawin ang malapit at nakikitang anyo ng daigdig na ito sa Kataas-taasang Sarili na ang likas na diwa ay kaalaman.
भीष्म उवाच
Educational Q&A
That the ultimate reality (Brahman) is beyond sensory perception and is known through discriminative intellect: just as we infer the sun’s unseen motion from its rising and setting, we infer the formless ground of phenomena from their arising and passing away, and aim to merge the world-appearance into that knowledge-natured Self.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues his philosophical counsel, using analogies (arising/ceasing of forms and the sun’s course) to guide the listener toward contemplative knowledge and detachment from the merely visible world.