Yoga, Nārāyaṇa as Supreme Principle, and the Emanation of Categories
Sāṅkhya-Yoga Outline
उत्पत्तिवृद्धिवयसा यथा स इति गृहाते । चन्द्र एव त्वमावास्यां तथा भवति मूर्तिमान्
utpatti-vṛddhi-vayasā yathā sa iti gṛhyate | candra eva tvam amāvasyāṁ tathā bhavati mūrtimān ||
Wika ni Bhishma: “Kung paanong ang isang tao—sa pagkapanganak, paglaki, at sunod-sunod na yugto ng edad—ay nauunawaang siya pa rin ang iisang tao, gayon din ang Buwan: bagama’t naglalaho sa gabi ng amāvasyā (bagong buwan), kapag muli itong nagpakita, kinikilala itong siya ring Buwan na iyon. Sa gayunding paraan, kapag ang sarili na may katawan ay pumasok sa ibang katawan, dapat maunawaan na iyon pa rin ang iisang sarili na nagpapatuloy.”
भीष्म उवाच
Continuity of identity despite change: just as a person is regarded as the same individual through different life-stages, and the Moon is regarded as the same Moon after disappearing at amāvasyā, so the self remains the same even when it takes another body.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma and philosophical truths. Here he uses everyday analogies—human aging and the Moon’s reappearance—to clarify the doctrine of the enduring self across bodily change.