धन-यज्ञ-दानविवेकः
Wealth, Sacrifice, and Disciplined Giving
हरिश्नन्द्र: पार्थिवेन्द्र: श्रुतस्ते यज्ञैरिष्टवा पुण्यभाग् वीतशोक: । ऋद्धया शक्रं योडजयन्मानुष: सं- स्तस्माद् यज्ञे सर्वमेवोपयोज्यम्
Hariścandraḥ pārthivendraḥ śrutas te yajñair iṣṭvā puṇyabhāg vītaśokaḥ | ṛddhyā śakraṃ yo ’jayān mānuṣaḥ sa tasmād yajñe sarvam evopayojyam ||
Narinig mo na ang pangalan ni Haring Hariścandra, ang panginoon ng lupa. Bagaman tao, nalampasan niya maging si Śakra (Indra) sa lakas ng kanyang kasaganaan; at sa pagsasagawa ng maraming yajña, naging kabahagi siya ng dakilang kabutihan at napawi ang dalamhati. Kaya dapat ilaan ang buong yaman sa yajña—ilagay ang lahat ng yaman sa paglilingkod sa matuwid na alay at tungkuling ayon sa dharma.
देवस्थान उवाच
Wealth and prosperity find their highest ethical use when dedicated to dharmic purposes—here exemplified as yajña—because such giving and right action yield puṇya and inner freedom from sorrow.
Devastāna cites the exemplary king Hariścandra: though merely human, he is said to have outshone Indra through his prosperity and, by performing many sacrifices, attained merit and sorrowlessness; this is used to argue that one should commit one’s resources fully to sacrificial/dharmic acts.