Shloka 63
Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
तपांसि यानि चीर्णानि चरिष्यन्ति च यत् तप: । शतै: शतसहसैश्व तै: सत्यान्न विशिष्यते,लोगोंने अबतक जितनी तपस्याएँ की हैं और भविष्यमें भी जितनी करेंगे, उन सबको सौगुना या लाखगुना करके एकत्र किया जाय तो भी उनका महत्त्व सत्यसे बढ़कर नहीं सिद्ध होगा
tapāṁsi yāni cīrṇāni cariṣyanti ca yat tapaḥ | śataiḥ śata-sahasraiś ca taiḥ satyān na viśiṣyate ||
Wika ng Brahmana: Anumang mga pag-aayuno at pagdurusang espirituwal (tapas) na naisagawa na ng mga tao noon, at yaong isasagawa pa nila sa hinaharap—kung pag-iisahin ang lahat at paramihin nang sandaang ulit, maging sandaang libong ulit—hindi pa rin hihigit ang halaga nito sa kadakilaan ng katotohanan. Sa kaayusang moral, ang katotohanan ang pinakamataas na panukat, na tumitimbang nang higit kaysa sa napakalaking pagsisikap ng pag-aaske.
ब्राह्मण उवाच
Educational Q&A
Truth (satya) is presented as the supreme ethical value: even vast accumulations of austerity (tapas), multiplied many times over, do not exceed the merit and authority of truthfulness.
In a didactic discourse within the Śānti Parva, a Brahmin speaker emphasizes a hierarchy of virtues, arguing that ascetic achievements—past and future—remain secondary to the power and primacy of truth.