Adhyāya 199: Karma–Jñāna Causality and the Nirguṇa Brahman
Manu’s Instruction
अथैवं वदतो मे5द्य वचनं न करिष्यसि । महानधर्मो भविता तव राजन् मृषा कृत:,राजन! यदि इस तरह स्पष्ट बात करनेपर भी आप आज मेरे वचनका पालन नहीं करेंगे तो आपको असत्यका महान् पाप लगेगा
athaivaṁ vadato me 'dya vacanaṁ na kariṣyasi | mahān adharmo bhavitā tava rājan mṛṣā-kṛtaḥ ||
Wika ng Brahmana: “Kung kahit sa kabila ng malinaw kong pagsasalita sa iyo ngayon, hindi mo pa rin tutuparin ang aking hinihiling, kung gayon, O Hari, isang mabigat na paglabag sa dharma ang babagsak sa iyo—ang malaking kasalanang ginawa mong kasinungalingan ang aking mga salita.”
ब्राह्मण उवाच
A ruler must honor truthful speech and commitments; refusing a just request after hearing it clearly turns the speaker’s words into “falsehood” and becomes a serious adharma. The verse stresses ethical responsibility for making one’s word effective through action.
A brāhmaṇa addresses a king directly and warns him: if the king does not comply with the brāhmaṇa’s stated instruction/request even after clear explanation, the king will incur a great moral fault—specifically the blame of rendering the brāhmaṇa’s words futile or false.