मनु-उपदेशः — भूत-उत्पत्ति, इन्द्रिय-निवृत्ति, तथा पर-स्वभाव-विवेकः
Manu’s Instruction on Elemental Origination, Sense-Withdrawal, and Discrimination of the Supreme Nature
एतां बुद्ध्वा नर: सर्वा भूतानामागतिं गतिम् | अवेक्ष्य च शनैर्बुद्धया लभते शमनं तत:
etāṁ buddhvā naraḥ sarvā bhūtānām āgatiṁ gatiṁ | avekṣya ca śanair buddhyā labhate śamanaṁ tataḥ ||
Wika ni Bhishma: Kapag naunawaan na ito—kung paanong ang lahat ng nilalang ay dumarating at umaalis, ang paulit-ulit nilang landas ng pagdating at pag-alis—ang taong patuloy na sumusuri rito nang matatag, unti-unti, sa malinaw na pag-unawa, ay magkakamit pagkatapos nito ng tunay na pagpapayapa: ang sukdulang kapayapaang isinilang mula sa dalisay na karunungang espirituwal.
भीष्म उवाच
By understanding the cyclical coming-and-going of beings (saṁsāra) and reflecting on it steadily with discernment, one gains purified spiritual insight that culminates in śamana—deep inner pacification and supreme peace.
In the Shanti Parva’s instruction section, Bhishma continues advising on liberation-oriented wisdom: he points to contemplative inquiry into the transient movement of life as the method by which a seeker gradually reaches lasting peace.