Jñāna-yoga and Karma-phala: Manu–Bṛhaspati on Akṣara and the Limits of Mantra
पापी मनुष्यका पापके द्वारा छिपाया हुआ पाप पुनः उसे पापमें ही लगाता है और धर्मात्माका धर्मतः गुप्त रक्खा हुआ धर्म उसे पुनः धर्ममें ही प्रवृत्त करता है ।।
pāpaṁ kṛtaṁ na smaratīha mūḍho vivartamānasya tad eti kartuḥ | rāhur yathā candram upaiti cāpi tathābudhaḥ pāpam upaiti karma ||
Wika ni Bhishma: Ang taong nalilinlang ay hindi naaalala ang kasalanang nagawa niya; ngunit ang mismong kasalanang iyon ay di-maiiwasang bumabalik sa gumawa nito kapag nagpapatuloy siya sa maling gawain. Gaya ni Rāhu na kusang lumalapit sa buwan, gayon din ang kasalanan—isinilang ng sariling gawa—na kusang lumalapit sa hangal at sumasakmal sa kanya. Ang aral: ang pagtatago o paglimot ay hindi nagbubura ng moral na sanhi at bunga; ang mga gawa ay bumabalik at humuhubog sa hinaharap na asal at kapalaran.
भीष्म उवाच
Sin is not neutralized by being forgotten or hidden; it inevitably returns to its agent. Persisting in wrongdoing draws its consequences closer, just as Rāhu inevitably approaches the moon.
In the Śānti Parva’s instruction on righteous conduct, Bhīṣma teaches Yudhiṣṭhira about moral causality. He uses the well-known image of Rāhu eclipsing the moon to illustrate how one’s own misdeeds pursue and overtake the wrongdoer.