Jāpakānāṃ Gatiḥ — The Destinies of Japa-Practitioners (Śānti Parva 12.190)
विद्यां मानापमानाभ्यामात्मानं तु प्रमादत: । क्रोध और लोभ मनुष्यके कल्याणमें बाधा डालनेके लिये सदा उद्यत रहते हैं; अतः पूरी शक्ति लगाकर इन दोनोंका निवारण करना चाहिये। धन-सम्पत्तिको क्रोधके आघातसे बचाना चाहिये
vidyāṁ mānāpamānābhyām ātmānaṁ tu pramādataḥ | krodhaś ca lobhaś ca manuṣyasya kalyāṇe bādhāṁ kartuṁ sadodyatau; ataḥ pūrṇaśaktyā etayor nivāraṇaṁ kartavyam | dhana-sampattiṁ krodhāghātāt rakṣet, tapaḥ mātsaryāghātāt rakṣet, vidyāṁ mānāpamānābhyāṁ rakṣet, ātmānaṁ ca pramādākramaṇāt rakṣet |
Sinabi ni Bharadvāja: Dapat ingatan ang pagkatuto laban sa dalawang pagsalakay—karangalan at kahihiyan—at ingatan ang sarili laban sa kapabayaan. Ang galit at kasakiman ay laging nakaamba upang hadlangan ang kapakanan ng tao; kaya dapat, sa buong lakas, pigilan ang dalawang ito. Ingatan ang yaman laban sa hampas ng galit; ingatan ang pag-aayuno at pagdidisiplina (tapas) laban sa hampas ng inggit; ingatan ang kaalaman laban sa karangalan at kahihiyan; at ingatan ang sarili laban sa bugso ng pagwawalang-bahala.
भरद्वाज उवाच
Welfare depends on vigilant self-guarding: restrain anger and greed, and protect key inner assets—wealth, austerity, and knowledge—from the specific forces that corrupt them (anger, envy, and the sway of praise/blame), while avoiding heedlessness.
In the didactic setting of Śānti Parva, Bharadvāja delivers moral instruction, mapping common human vulnerabilities (anger, greed, envy, and negligence) and prescribing deliberate restraint and protection of one’s virtues and resources.