Varṇa-lakṣaṇa and Ātma-saṃyama (Marks of Social Conduct and Self-Restraint) | वर्णलक्षणम् एवं आत्मसंयमः
समुन्नमग्रतो वस्त्र पश्चाच्छुध्यति कर्मणा । उपवासै: प्रतप्तानां दीर्घ सुखमनन्तकम्
samunnam agrato vastraṁ paścāc chudhyati karmaṇā | upavāsaiḥ prataptānāṁ dīrghaṁ sukham anantakam ||
Wika ni Bhishma: “Gaya ng telang ibinabad muna sa alkalina at saka lamang luminis sa paghuhugas, gayon din ang mga nagsasagawa ng pagkamapagtimpi na pinaiinit ng pag-aayuno ay nakakamit ang dakilang ligaya—mahaba at walang hanggan.”
भीष्म उवाच
Fasting undertaken as disciplined austerity (tapas) purifies the practitioner and yields enduring, even ‘endless,’ well-being; purification is presented as a process—preparation plus sustained effort—like washing a pre-treated cloth.
In the Shanti Parva’s instruction on dharma and right conduct, Bhishma continues advising by using a household analogy (cloth cleaned after being treated) to explain how ascetic practices—especially fasting—lead to inner purification and lasting happiness.