Adhyāya 180: Jīva, Śarīra, and the Fire Analogy (भृगु–भरद्वाज संवादः)
अपगतभयरागमोहदर्पो धृतिमतिबुद्धिसमन्वित: प्रशान्त: । उपगतफलभोगिनो निशम्य व्रतमिदमाजगरं शुचिश्चरामि
apagatabhayarāgamohadarpo dhṛtimatibuddhisamanvitaḥ praśāntaḥ | upagata-phalabhogino niśamya vratam idam ājagaraṁ śuciś carāmi |
Wika ni Bhīṣma: “Nalaglag na sa akin ang takot, pagkakapit, pagkalito, at pagmamataas. Taglay ko ang tatag, wastong pagninilay, at malinaw na paghatol; ako’y ganap na payapa. Sa pagtanaw sa mga taong tumatanggap at tumatamasa lamang ng kusang dumarating—sa bisa ng karmang nagsimula nang mamunga (prārabdha)—isinasagawa ko nang may kalinisan ng isip ang ‘panatang ahas-piton’ (ājagara-vrata), ang disiplina ng di-pagkamkam at pagkakontento.”
भीष्म उवाच
The verse teaches inner renunciation: when fear, attachment, delusion, and pride are abandoned, one lives in serenity and practices contentment by accepting only what comes naturally as the ‘fruit’ of prior causes, without restless pursuit or grasping.
Bhishma, instructing on dharma in the Shanti Parva, describes his adopted discipline (ājagara-vrata). He presents himself as tranquil and purified, modeling an ascetic ethic of non-seeking and acceptance of whatever arrives by destiny/previous karma.