Shloka 30
जनक-राज्ञः मौण्ड्य-परिव्रज्या-विवादः
Janaka’s Renunciation Questioned; Discourse on Dāna and Detachment
“'जितेन्द्रिय संन्न्यासी गृहस्थ-आश्रमसे अलग होकर भी गृहस्थोंके ही सहारे जीवन धारण करते हैं। वहींसे वह प्रकट होते हैं और वहीं उन्हें प्रतिष्ठा प्राप्त होती है ।।
jitendriyaḥ saṁnyāsī gṛhasthāśramāt pṛthag bhūtvāpi gṛhasthānām eva sahāyena jīvanaṁ dhārayati | tata eva sa prādurbhavati tata eva ca tasya pratiṣṭhā bhavati || tyāgān na bhikṣukaṁ vidyān na mauḍhyān na ca yācanāt | ṛjus tu yo 'rthaṁ tyajati na sukhaṁ viddhi bhikṣukam ||
Ang mapagpigil na renunciante na nagwagi sa mga pandama (jitendriya), bagama’t namumuhay na hiwalay sa yugto ng maybahay, ay nabubuhay pa rin sa tulong ng mga maybahay. Sa kanila siya nakikilala ng daigdig, at sa kanila rin siya nagkakamit ng pagkilala at dangal. Kaya huwag ituring na tunay na pulubi-asceta ang sinuman dahil lamang sa panlabas na ‘pagbitaw,’ o dahil sa kamangmangan, o dahil sa pamamalimos. Kilalanin bilang tunay na mendicant ang taong tapat at tuwiran na isinusuko ang pansariling pakinabang at hindi nakakapit sa kaligayahan.
अजुन उवाच
Educational Q&A
A genuine mendicant is not defined by outward renunciation or by begging, but by inner discipline: sincere relinquishment of self-interest and freedom from attachment to pleasure.
The speaker reflects on the social reality of renunciation: even a renunciant depends on householders for sustenance and public standing, and thus the text shifts the criterion of holiness from external status to inner ethical qualities.