Adhyāya 174: Karma as an inescapable companion (कर्मानुगमन-उपदेश)
सखायं मे सुदयितं गौतमं जीवयेत्युत । तदनन्तर राजधर्मा बकने इन्द्रको प्रणाम करके कहा--'सुरेश्वर! यदि आपकी मुझपर कृपा है तो मेरे प्रिय मित्र गौतमको भी जीवित कर दीजिये”
sakhāyaṃ me sudayitaṃ gautamaṃ jīvayety uta |
Sinabi ni Bhishma: “Kung ipagkakaloob Mo sa akin ang biyayang ito, nawa’y maibalik din sa buhay ang aking minamahal na kaibigang si Gautama.” Ipinakikita ng pakiusap na ito ang katapatan at pasasalamat: hindi lamang para sa sarili ang hinihingi ng nananalangin, kundi upang umabot ang habag sa isang minamahal na kasama.
भीष्म उवाच
A dharmic person extends requested grace beyond self-interest: true gratitude and righteousness include concern for companions and dependents, asking that mercy be shared rather than hoarded.
In Bhishma’s narration, a petitioner—having received or expecting a boon—bows and asks that his beloved friend Gautama also be brought back to life, showing loyalty and compassionate intent.