Prajñā as Pratiṣṭhā — Indra–Kāśyapa Saṃvāda (Śānti-parva 12.173)
राजन! ब्रह्महत्यारे, शराबी, चोर तथा व्रतभज़ करने वालोंके लिये शास्त्रमें प्रायश्नित्तका विधान है; परंतु कृतघ्नके उद्धारका कोई उपाय नहीं बताया गया है ।।
rājan! brahmahatyāre, śarābī, cora tathā vratabhraṣṭa karane vāloṃ ke liye śāstra meṃ prāyaścittakā vidhāna hai; parantu kṛtaghna ke uddhār kā koī upāya nahīṃ batāyā gayā hai. mitradrohī nṛśaṃsaḥ kṛtaghnaś ca narādhamaḥ | kravyādaiḥ kṛmibhiś caiva na bhujyante hi tādṛśāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “O Hari, itinatakda ng mga kasulatan ang pagtubos-sala kahit para sa mabibigat na nagkasala—pumatay ng Brāhmaṇa, lasenggo, magnanakaw, at lumalabag sa banal na panata. Ngunit para sa taong walang utang-na-loob, walang itinurong daan ng pagkaligtas. Ang nagtatraydor sa kaibigan, ang malupit, ang walang utang-na-loob—ang gayong pinakamasamang tao ay kasuklam-suklam na maging ang mga hayop na kumakain ng laman at ang mga uod ay hindi man lamang kakain sa kanyang bangkay.”
भीष्म उवाच
Bhīṣma elevates gratitude and loyalty as foundational virtues: even severe ritual-legal sins have prescribed expiations, but ingratitude and betrayal of friends are portrayed as moral corruption so deep that scripture offers no clear path of atonement.
In the Śānti Parva’s instruction to the king (Yudhiṣṭhira), Bhīṣma continues ethical counsel by contrasting punishable sins that admit penance with the uniquely condemned status of the ungrateful, friend-betraying, cruel person.