Shloka 216
Prajñā as Pratiṣṭhā — Indra–Kāśyapa Saṃvāda (Śānti-parva 12.173)
न दातुमहसि त्वं नो भक्षणायास्य किल्विषम् | महाराज! उन निशाचरोंने राक्षसराजसे कहा--'प्रभो! इस नराधमका मांस दस्युओंको दे दिया जाय
na dātum arhasi tvaṃ no bhakṣaṇāyāsya kilviṣam | mahārāja! te niśācarā rākṣasarājāya ūcuḥ—“prabho! asya narādhamasya māṃsaṃ dasyubhyo dīyatām; asmān asya pāpaṃ bhakṣaṇāya mā dāḥ” iti | evaṃ sarve rākṣasā rākṣasarājasya caraṇeṣu mastakaṃ nidhāya prārthayām āsuḥ |
Wika ni Bhishma: “O dakilang hari! Ang mga nilalang na gumagala sa gabi ay nagsalita sa hari ng mga Rākṣasa: ‘Panginoon, huwag mo kaming pagbahagin sa kasalanang dulot ng pagkain sa taong ito. Ibigay na lamang ang laman ng hamak na taong ito sa mga tulisan; huwag mo kaming bigyan ng ganitong kasamaan bilang pagkain.’ Kaya’t ang lahat ng Rākṣasa ay yumukod sa paanan ng hari ng mga Rākṣasa at nakiusap.”
भीष्म उवाच
Educational Q&A
Even those associated with violence recognize moral limits: one should not compel others to incur sin, and wrongdoing cannot be justified merely by appetite or power. Ethical responsibility includes refusing participation in an act perceived as sinful.
The night-roaming Rakshasas petition their king not to assign them the sinful act of eating a vile man; they suggest giving the flesh to bandits instead, and they plead humbly at the king’s feet.