राजधर्मेति विख्यातो बभूवाप्रतिमो भुवि । देवकन्यासुत: श्रीमान् विद्वान् देवसमप्रभ:
bhīṣma uvāca | rājadharmeti vikhyāto babhūvāpratimo bhuvi | devakanyāsutaḥ śrīmān vidvān devasamaprabhaḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang ibong walang kapantay na iyon ay sumikat sa daigdig sa pangalang ‘Rājadharma’ (Tungkuling-Hari). Ipinanganak sa isang dalagang makalangit, taglay niya ang mapalad na karilagan at ningning na tulad ng sa mga diyos; siya’y marunong at waring puspos ng banal na liwanag.”
भीष्म उवाच
The verse elevates rājadharma—righteous royal conduct—as an ideal so eminent that it is personified and praised as incomparable. It implies that true kingship is measured by ethical governance, learning, and a luminous (almost divine) character.
Bhishma introduces or describes a remarkable figure known as “Rājadharma,” emphasizing his unmatched reputation on earth, his celestial birth, his learning, and his godlike radiance—setting a tone of reverence for the standards of ideal rule.