मृत्यु-काल-प्रबोधनम् (Instruction on Mortality, Time, and Truth) — Mahābhārata, Śānti-parva 169
सम्समित्राश्न कृतज्ञाश्च सर्वज्ञा लोभवर्जिता: । माधुर्यगुणसम्पन्ना: सत्यसंधा जितेन्द्रिया:
samsamitrāś ca kṛtajñāś ca sarvajñā lobhavarjitāḥ | mādhuryaguṇasampannāḥ satyasaṃdhā jitendriyāḥ ||
Wika ni Bhīṣma: “Dapat piliin ng hari bilang mga kaibigan ang mga taong napapaligiran ng mabubuting kasama, marunong tumanaw ng utang-na-loob, at malawak ang kaalaman; walang kasakiman; may banayad na ugali at pinong mga birtud; matatag sa katotohanan at di natitinag sa panata; at napagtagumpayan na ang mga pandama. Ang mga ganitong tao—may mabuting asal at mabuting pangalan—ay nagiging mapagkakatiwalaang sandigan ng matuwid na paghahari at ng katatagan ng kaharian.”
भीष्म उवाच
A ruler should form close alliances only with people of proven virtue—especially those free from greed, grateful, truthful, gentle in conduct, and self-controlled—because such friends strengthen righteous governance and prevent corruption.
In the Śānti Parva’s instruction on rājadharma, Bhīṣma continues advising the king (Yudhiṣṭhira) on practical ethics of rule, here specifying the qualities of men whom a king should accept as trusted friends and associates.