Adhyāya 159 — Dāna–Dakṣiṇā, Āpaddharma Measures, and Prāyaścitta Classifications
अक्षमा ह्वीपरित्याग: श्रीनाशो धर्मसंक्षय: । अभिध्याप्रख्यता चैव सर्व लोभात् प्रवर्तते,असहनशीलता, निर्लज्जता, सम्पत्तिनाश, धर्मक्षय, चिन्ता और अपयश-ये सब लोभसे ही सम्भव होते हैं
akṣamā hrī-parityāgaḥ śrī-nāśo dharma-saṅkṣayaḥ | abhidhyā-prakhyātā caiva sarvaṁ lobhāt pravartate ||
Wika ni Bhīṣma: “Ang kawalan ng pagtitiis, ang pagtalikod sa hiya, ang pagguho ng kasaganaan, at ang pag-urong ng dharma—kasama ang mapagnasang pag-iisip at ang pagkalat ng masamang pangalan—tunay na lahat ng ito’y nagmumula sa kasakiman. Ang kasakiman ang ugat na pinagmumulan ng ligalig sa loob at kahihiyan sa labas, na sumisira sa pagkatao at sa matuwid na asal.”
भीष्म उवाच
Greed (lobha) is presented as a root vice that generates multiple moral and social harms—loss of forbearance, loss of modest restraint, decline of prosperity, weakening of dharma, covetous fixation, and public disgrace.
In the Śānti Parva’s instruction on righteous living, Bhīṣma continues advising Yudhiṣṭhira by diagnosing greed as the underlying cause behind several destructive traits and outcomes that corrode both personal character and social order.