Adhyāya 159 — Dāna–Dakṣiṇā, Āpaddharma Measures, and Prāyaścitta Classifications
शिष्टाचार: प्रियो येषु दमो येषु प्रतिष्ठित: । सुखं दुःखं सम॑ येषां सत्यं येषां परायणम्
śiṣṭācāraḥ priyo yeṣu damo yeṣu pratiṣṭhitaḥ | sukhaṁ duḥkhaṁ samaṁ yeṣāṁ satyaṁ yeṣāṁ parāyaṇam ||
Wika ni Bhīṣma: Yaong mga minamahal ang wastong asal ng mga matuwid; yaong sa kanila’y matatag na naitatag ang pagpipigil-sa-sarili (dama); yaong itinuturing na magkapantay ang ligaya at dalamhati; at yaong ang katotohanan ang pinakamataas na kanlungan—ang gayong mga tao ang sagisag ng matibay na huwarang moral na sumusuporta sa dharma.
भीष्म उवाच
The verse defines a dharmic character-type: one who loves the standards of the righteous (śiṣṭācāra), is grounded in self-restraint (dama), remains even-minded in pleasure and pain, and takes truth as the highest support. Together these mark inner steadiness and moral reliability.
In Śānti Parva, Bhīṣma instructs Yudhiṣṭhira on dharma after the war. Here he lists qualities that identify truly virtuous persons, emphasizing disciplined conduct, equanimity, and unwavering commitment to truth.