Satya-lakṣaṇa (The Characteristics and Forms of Truth) | सत्यलक्षणम्
एष चेष्टयते सम्यक् प्राणिन: सम्यगायतः: । असम्यगायतो भूयश्चनेष्टते विकृतं नूषु
eṣa ceṣṭayate samyak prāṇinaḥ samyag-āyataḥ | asamyag-āyato bhūyaś ceṣṭate vikṛtaṃ nṛṣu ||
Wika ni Nārada: “Kapag ang prinsipyong-buhay na ito, na lumalaganap at gumaganap nang wasto sa katawan bilang hininga ng buhay at iba pa, ay kumikilos nang may wastong balanse, ginagawa nitong may kakayahan ang lahat ng nilalang sa maayos na pagkilos. Ngunit kapag hindi ito gumaganap nang tama, muli nitong ibinubunga ang baluktot na pagkilos at kaguluhan sa katawan ng tao.”
नारद उवाच
Rightly regulated prāṇa (vital force) sustains orderly action and well-being; when prāṇa becomes imbalanced or improperly directed, it produces disorder—both as bodily विकृति (abnormality) and as distorted activity—implying an ethical need for self-regulation and balance.
In Śānti Parva’s instructional setting, Nārada explains a principle of embodied life: the properly functioning life-breath animates all beings, while its improper functioning leads to dysfunction and disturbance in humans.